Tuesday, June 26, 2007
Afval = voedsel
bron: VPRO Tegenlicht http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/35180292/
Het afval dat we lozen verdwijnt niet, er bestaat namelijk geen verdwijnen omdat de aarde een gesloten systeem is. Ons afval lijkt alleen onzichtbaar omdat we het verdunnen met water, bedekken met aarde of weg laten blazen door de wind. Maar uiteindelijk komen we het onvermijdelijk weer tegen in ons drinkwater, de lucht die we inademen, ons voedsel en in ons lichaam. In Tegenlicht de ontwerper William McDonough en de chemicus Michael Braungart over de oplossing voor dit probleem: het principe van afval = voedsel
In 1991 ontmoeten de ontwerper William McDonough en de chemicus Michael Braungart elkaar in een tuin ergens op een dak in New York. Ze raken in gesprek over de giftigheid van afvalstoffen en het ontwerpen van producten. Michael legt William zijn idee voor om een biologisch afbreekbare frisdrankfles te maken met daarin ingebouwd een zaadje. Je kunt de fles dan gewoon weggooien in de natuur. De fles zal dan afgebroken worden en tot voedsel dienen voor het zaadje. De natuur kent dit principe allang maar McDonough en Braungart bedachten dat het principe Afval = Voedsel ook toegepast kan worden op alle producten die de mens fabriceert.
Drie jaar later ging hun bedrijf McDonough Braungart Design Chemistry (MBDC) van start. Essentieel in hun ontwerpstrategie is om het oude adagium ‘Cradle to Grave’ te vervangen door het ‘Cradle to Cradle’ (C2C) principe:
- Ontwerp producten en processen zo dat de waardevolle materialen en de investeringen van triljarden dollars die gebruikt worden om ze te produceren beschikbaar blijven voor de mens en zijn natuurlijke omgeving.
- Ontwerp alle producten zodanig dat ze volledig kunnen worden hergebruikt uitgaande van het principe: Afval is voedsel.
- Een product moet volledig afbreekbaar zijn in de biosfeer en daar als voedsel dienen voor natuurlijke organismen.
- Alle niet afbreekbare stoffen moeten beschouwd worden als een hoogwaardige grondstof voor nieuwe producten in de technosfeer.
- Zorg ervoor dat er tijdens de fabricage van een product op geen enkele wijze schadelijke afvalstoffen ontstaan.
McDonough is een graag geziene gast op het Witte Huis, want zijn milieustrategie pleit niet voor versobering en anticonsumentisme, integendeel. Groei, overvloed, economische groei en een schoon milieu gaan zeer goed hand in hand. Het klinkt utopisch en onhaalbaar, ware het niet dat het Afval = Voedsel als concept al overgenomen is door bedrijven als NIKE, Ford-motor company, kantoormeubel fabrikant Herman Miller en andere Fortune 500 ondernemingen. Recentelijk heeft ook de Chinese overheid het duo gevraagd hun ontwerpstrategie los te laten op de bouw van nieuwe huizen. China moet de komende 15 jaar voor 400 miljoen mensen nieuwe huizen bouwen. Als je dat met bakstenen zou doen zou China snel door zijn klei en zijn kolenvoorraden heen zijn. De Chinese president Hu Jintao citeert graag uit het werk van McDonough en Braungart. Hun strategie is uitgangspunt voor het officiële Chinese regeringsbeleid om te komen tot een Circular economy.
In Tegenlicht een schets van een wereld waarin afval voedsel wordt en waarin consumenten geen vervuilers meer zijn. Utopie of werkelijkheid?
Online video (alleen Windows Media Player, 51 minuten): http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/35180292/media/30459132/
Links:
China en de Circular Economy: http://www.indigodev.com/Circular1.html
Meer over het boek Cradle to Cradle: http://www.mcdonough.com/cradle_to_cradle.htm
TIME Magazine over het cradle-to-cradle gedachtegoed: http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,501020520-237091,00.html
De ‘Hero’s for the planet’- gallerij’ van Time Magazine: http://www.time.com/time/reports/environment/heroes/heroesgallery/0,2967,mcdonough,00.html
Bekijk foto’s van het Chinese cradle-to-cradle stadje Huanbaiyu: http://www.chinauscenter.org/VillageSlideshow/photoessay.asp
The next industrial revolution - een film over de visie van McDonough en Braungart om natuur en economie meer in balans te brengen : http://www.thenextindustrialrevolution.org/
Discussieer hier mee op het ENERGIE WEBLOG van de VPRO: http://energie.vpro.nl/
Posted by
sattwa on 06/26 at 04:48 PM
(0)
Comments •
PermalinkThe World’s Most Unusual Therapist
Two years ago, I heard about a therapist in Hawaii who cured a complete ward of criminally insane patients--without ever seeing any of them. The psychologist would study an inmate’s chart and then look within himself to see how he created that person’s illness. As he improved himself, the patient improved.
When I first heard this story, I thought it was an urban legend. How could anyone heal anyone else by healing himself? How could even the best self-improvement master cure the criminally insane?
It didn’t make any sense. It wasn’t logical, so I dismissed the story.
However, I heard it again a year later. I heard that the therapist had used a Hawaiian healing process called ho ‘oponopono. I had never heard of it, yet I couldn’t let it leave my mind. If the story was at all true, I had to know more.
I had always understood "total responsibility" to mean that I am responsible for what I think and do. Beyond that, it’s out of my hands. I think that most people think of total responsibility that way. We’re responsible for what we do, not what anyone else does. The Hawaiian therapist who healed those mentally ill people would teach me an advanced new perspective about total responsibility.
His name is Dr. Ihaleakala Hew Len. We probably spent an hour talking on our first phone call. I asked him to tell me the complete story of his work as a therapist. He explained that he worked at Hawaii State Hospital for four years. That ward where they kept the criminally insane was dangerous. Psychologists quit on a monthly basis. The staff called in sick a lot or simply quit. People would walk through that ward with their backs against the wall, afraid of being attacked by patients. It was not a pleasant place to live, work, or visit.
Dr. Len told me that he never saw patients. He agreed to have an office and to review their files. While he looked at those files, he would work on himself. As he worked on himself, patients began to heal.
"After a few months, patients that had to be shackled were being allowed to walk freely," he told me. "Others who had to be heavily medicated were getting off their medications. And those who had no chance of ever being released were being freed."
I was in awe.
"Not only that," he went on, "but the staff began to enjoy coming to work. Absenteeism and turnover disappeared. We ended up with more staff than we needed because patients were being released, and all the staff was showing up to work. Today, that ward is closed."
This is where I had to ask the million dollar question: "What were you doing within yourself that caused those people to change?"
"I was simply healing the part of me that created them," he said.
I didn’t understand.
Dr. Len explained that total responsibility for your life means that everything in your life - simply because it is in your life--is your responsibility. In a literal sense the entire world is your creation.
Whew. This is tough to swallow. Being responsible for what I say or do is one thing. Being responsible for what everyone in my life says or does is quite another. Yet, the truth is this: if you take complete responsibility for your life, then everything you see, hear, taste, touch, or in any way experience is your responsibility because it is in your life.
This means that terrorist activity, the president, the economy--anything you experience and don’t like--is up for you to heal. They don’t exist, in a manner of speaking, except as projections from inside you. The problem isn’t with them, it’s with you, and to change them, you have to change you.
I know this is tough to grasp, let alone accept or actually live. Blame is far easier than total responsibility, but as I spoke with Dr. Len, I began to realize that healing for him and in ho ‘oponopono means loving yourself. If you want to improve your life, you have to heal your life. If you want to cure anyone--even a mentally ill criminal--you do it by healing you.
I asked Dr. Len how he went about healing himself. What was he doing, exactly, when he looked at those patients’ files?
"I just kept saying, ‘I’m sorry’ and ‘I love you’ over and over again," he explained.
That’s it?
That’s it.
Turns out that loving yourself is the greatest way to improve yourself, and as you improve yourself, your improve your world. Let me give you a quick example of how this works: one day, someone sent me an email that upset me. In the past I would have handled it by working on my emotional hot buttons or by trying to reason with the person who sent the nasty message. This time, I decided to try Dr. Len’s method. I kept silently saying, "I’m sorry" and "I love you," I didn’t say it to anyone in particular. I was simply evoking the spirit of love to heal within me what was creating the outer circumstance.
Within an hour I got an e-mail from the same person. He apologized for his previous message. Keep in mind that I didn’t take any outward action to get that apology. I didn’t even write him back. Yet, by saying "I love you," I somehow healed within me what was creating him.
I later attended a ho ‘oponopono workshop run by Dr. Len. He’s now 70 years old, considered a grandfatherly shaman, and is somewhat reclusive. He praised my book, The Attractor Factor. He told me that as I improve myself, my book’s vibration will raise, and everyone will feel it when they read it. In short, as I improve, my readers will improve.
"What about the books that are already sold and out there?" I asked.
"They aren’t out there," he explained, once again blowing my mind with his mystic wisdom. "They are still in you."
In short, there is no out there.
It would take a whole book to explain this advanced technique with the depth it deserves. Suffice it to say that whenever you want to improve anything in your life, there’s only one place to look: inside you.
"When you look, do it with love."
This article is from the forthcoming book "Zero Limits" by Dr. Joe Vitale and Dr. Len
Posted by
sattwa on 06/26 at 01:28 PM
(0)
Comments •
Permalink Monday, June 25, 2007
Het ei van De Soto
In zijn boek El Misterio del Capital (Het Mysterie van het Kapitaal) stelt de Peruaanse econoom Hernando De Soto dat de armen in de wereld veel meer bezitten dan we altijd aannemen. Maar omdat hun bezittingen niet officieel geregistreerd staan hebben ze nauwelijks toegang tot hypotheken en geldleningen met onderpand en daardoor worden bijvoorbeeld handel en goederentransport bemoeilijkt. De Soto pleit dan ook voor formalisering van het eigendom van de armen, zodat kapitaal gecreëerd kan worden.
Met zijn gedachtegoed heeft De Soto inmiddels een sterrenstatus bereikt in eigen land, maar ook internationaal wordt hij door zowel links als rechts geprezen om zijn economische theorie die als simpel uitgangspunt heeft dat “de armen niet het probleem zijn, maar de oplossing”.
Bekijk de uitzending van VPRO Tegenlicht ‘Het ei van De Soto’, waarin wordt onderzocht of De Soto’s relatief simpele oplossing voor het armoedeprobleem in de praktijk ook echt werkt. De uitzending online: http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/35093906/media/35186505/
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Bespreking door Gijs meyer Swantee van De Soto’s ‘Het mysterie van het kapitaal - waarom kapitalisme zo’n succes is in het westen, maar valt in de rest van de wereld’
De Peruaanse ontwikkelingseconoom Hernando de Soto toont in zijn boek aan dat de grote massa van de armen in de Derde Wereld over veel meer bezit beschikt dan men denkt. Dit bezit wordt echter slechts erkend door de mensen uit de onmiddellijke omgeving. Het is namelijk niet geregistreerd, niet op papier vastgelegd. Dat laatste nu is groot belang. Immers, alleen op grond van erkende, op papier vastgelegde eigendomsrechten is het mogelijk krediet te krijgen of het bezit in kapitaal om te zetten. Dit kapitaal creëert vervolgens het vermogen een onderneming op te starten zoals dat in ons deel van de wereld ook gebeurt.
Dat is volgens de Soto dan ook “het mysterie van het kapitaal”. Omdat de armen in ontwikkelingslanden geen toegang hebben tot deze essentiële formalisering op papier slaagt men er in die landen (die elke andere westerse uitvinding hebben overgenomen, van paperclip tot kerncentrale) niet in voldoende kapitaal bijeen te brengen om het kapitalisme aan de praat te krijgen.
Om dit mysterie op te lossen is het noodzakelijk te begrijpen hoe westerlingen kapitaal uit bezit halen door het op papier te beschrijven
Het hele boek draait om deze centrale vaststelling, dat de armen heel wat bezitten, maar dit bezit niet kunnen kapitaliseren. De totale waarde van dit dode kapitaal in de Derde Wereld is volgens De Soto 9300 miljard dollar (meer dan 22 duizend miljard gulden).
Eén voorbeeld: In Cairo beschikken de armen over 241,4 miljard dollar aan dood kapitaal. Dit is zes keer de waarde van alle spaargelden en termijndeposito’s ondergebracht bij de banken van Egypte, dertig keer de marktwaarde van de 746 bedrijven die aan de beurs van Cairo staan genoteerd, vijfenvijftig keer de waarde van alle directe buitenlandse investeringen in Egypte tot 1996, en 116 keer de waarde van de staatsbedrijven die tussen 1992 en 1996 zijn geprivatiseerd. Zoveel geld vertegenwoordigt het feitelijk bezit van de armen in Egypte, maar ze kunnen er niets mee want het is informeel bezit. 92 % van alle bezittingen zijn niet zodanig beschreven dat zij voor gemeenten, investeerders, banken, of nutsbedrijven waarde vertegenwoordigen.
Legaliseren dus. Hernando de Soto heeft laten onderzoeken hoe lang het duurt en welke stappen genomen moeten worden om iets te legaliseren in een willekeurig Derde Wereldland.
Daarbij bleek dat bijvoorbeeld op de Filippijnen gemiddeld een weg van 168 stappen gedurende dertien tot maar liefst vijfentwintig jaar moest worden afgelegd om het bezit van een huis te laten registreren. In Egypte waren zevenenzeventig stappen langs éénendertig kantoren nodig voor een bouwvergunning. Deze moeizame rechtsgang maakt het voor mensen in de informele sector bijna onmogelijk om in te pluggen in de wereldeconomie.
Aan de hand van dit soort rijk geïllustreerde voorbeelden en onderzoeken bouwt De Soto zijn betoog op. Het mysterie van het kapitaal is een goed, makkelijk geschreven en inhoudelijk onderbouwd boek dat helder is in zijn verhaal. Zelfs critici van het harde kapitalisme kunnen er niet omheen dat het boek een overtuigend betoog is voor een goed functionerend kapitalisme. Want het kapitalisme, betoogt De Soto, is nu eenmaal het bestwerkend systeem, ook in ontwikkelingslanden…
Lees verder...
Posted by
sattwa on 06/25 at 05:29 PM
(0)
Comments •
Permalink Sunday, June 24, 2007
Ontario: The new frontier for alternative energy
Mooie voorbeelden voor onze regering:
- stimuleer een groene technologie industrie en trek zo grote bedrijven aan
- stimuleer de verkoop van LED lampen en apparaten met het laagste energiegebruik
- stimuleer het plaatsen van zonnecellen door de opgewekte elektriciteit voor een hoger bedrag dan wat elektriciteit kost te verkopen aan de elektriciteitsbedrijven
- stimuleer het plaatsen van miniwindmolens op daken van particulieren die ook een hoger bedrag voor die elektriciteit krijgen
Ontario: The new frontier for alternative energy
Government programs help make Ontario a hot spot for companies in the alternative energy industry.
By Michael Kanellos
Staff Writer, CNET News.com
Published: June 21, 2007, 4:00 AM PDT
A raft of subsidies and other incentives is making Ontario a hot spot for solar panel manufacturers and others in alternative energy.
This week, the province’s government announced a $610 million fund to develop a green technology industry and attract carmakers and solar panel makers. Municipalities will also be able to dip into a separate $206 million fund for retrofitting buildings.
Additionally, the province has unfurled programs that eliminate sales tax on Energy Star-rated lightbulbs and appliances for a year, offer homeowners up to about $4,689 to install energy-efficient appliances, and set a goal to see 100,000 homes go solar. A pilot program will also extend zero-interest loans to homeowners who install renewable energy systems. These build on other programs designed to increase solar power demand.
Overall, Ontario wants to reduce greenhouse gas levels to 6 percent below 1990 levels by 2014, 15 percent below those levels by 2020, and 80 percent below 1990 levels by 2050.
Unlike Manitoba, which has a surplus of hydroelectric power, Ontario faces an energy problem. The province needs about 30,000 megawatts of energy capacity, said a representative for the Ontario Power Authority. That figure will rise to 36,000 megawatts over the next 20 years. At the same time, about 8,000 megawatts of coal plants will be decommissioned.
Under the government’s plan, it will try to save 6,300 megawatts through conservation and find 15,000 through renewable energy. Most of the remainder will come from nuclear power. Coal, which accounts for 20 percent of Ontario’s power now, will be phased out.
On the roads, mass transit will increase: nearly $1.6 billion will be spent on railroads in the Toronto area.
"These programs build on our government’s efforts to make Ontario the center of the green economy in North America," Energy Minister Dwight Duncan said in a statement.
One of the key elements in the incentive programs is a solar "feed-in" tariff that pays people and organizations with solar panels cash for any electricity they feed into the grid. In the United States, utilities offer credits for solar power; a homeowner or business can reduce their electricity bill with these credits, but at best end up owing nothing to the utility.
With feed-in tariffs, solar panels become profit centers. In Germany, the government gives panel owners around 45 cents for every kilowatt hour fed into the grid, which is more than a kilowatt hour costs.
"You can go to financial planning meetings and you’ll see people with spreadsheets calculating hours of sunlight and the potential revenue," said Jeff Osborne, an analyst with CIBC World Market in a recent interview. "Half of the solar power in Germany comes from farmers."
Ontario has adopted a feed-in tariff for solar that will provide 42 cents per kilowatt hour. The response so far has been positive. After the feed-in tariffs were unfurled, a North American company has said it will build solar power plants that will produce 60 megawatts of power, said the representative from the Ontario Power Authority.
Germany-based Conergy, which specializes in solar panel installation, acquired a company in Canada in February and officially opened a subsidiary in Toronto this week.
Ontario started putting together alternative energy plans in 2003 and progressively moved toward that goal with different pieces of legislation. The feed-in tariff program, for instance, started in November 2006 for qualified producers of up to 10 megawatts of power. The program was expanded this week to include larger-scale producers.
Canada isn’t exactly known for hours of sunshine, but in some ways it’s a good physical location for solar energy, said Ron Kenedi, vice president of Sharp’s Solar Energy Solutions Group, who identified Canada as one of Sharp’s stronger growth markets at the moment. Days are comparatively long in summer and spring. In winter, sunlight reflected off the snow can generate electricity in silicon solar cells. Cold temperatures and clear weather are actually optimal for solar.
Mondial Energy, meanwhile, has also promoted solar thermal water heaters in Canada. These trap heat from the sun and use it to heat water. The solar water heaters may not generate all of the energy required to heat the water, but can take care of a substantial percentage. Mondial has put solar thermal systems in laundromats and retirement homes, and is exploring installing some in hotels in the U.S., said Mondial President Alex Winch.
Posted by
sattwa on 06/24 at 09:54 AM
(0)
Comments •
Permalink
